Start   Artikelen   Rehabilitatie-Centrum   Video's   Grote-Verzoendag 

 Contact 
 Landkaarten   Russische-Liederen 

Ontmoetingen

De narcis - een bloem van hoop

Bijeenkomsten van gedetineerden met vertegenwoordigers van deze christelijke confessie van protestantse signatuur zijn reeds lang een traditie geworden in correctieve kolonie No.7. Pastor Joerij Mazoenov uit Shchokino kent men hier goed. Sommigen die tot geloof gekomen zijn op deze plaats van gevangenschap verbreken niet alleen nadat ze zijn vrijgekomen hun banden met de kerk niet, maar zijn daarin zelfs actief werkzaam. Afgelopen maandag 25 mei vond in de kapel van de strafkolonie de reguliere ontmoeting van gelovigen plaats. Ditmaal waren er onder de gasten niet alleen christenen uit Toela en Shchokino, maar ook uit. ...Nederland, Adriana Bos de Koning en Wilhelmina Matze wonen in de stad Woerden, zijn lid van een protestantse kerk en onderhouden vriendschappelijke banden met Rusland. Adriana is kinderverpleegster, Wilhelmina gaf in het verleden les aan een balletschool, nu is ze met pensioen en houdt zich bezig met haar kleinkinderen (ze heeft er negen) - ze leert hen pianospelen. Het was niet de eerste keer dat deze vrouwen in Rusland kwamen. Adriana correspondeert bovendien met landgenoten van ons, onder haar correspondentiepartners zijn heel wat mensen, die een vrijheidsstraf uitzitten in strafkamp of gevangenis. De gasten uit Nederland zijn voornemens drie weken in Toela door te brengen en een aantal gevangenissen te bezoeken. Sommigen veroordeelden, die gedetineerd zijn in IK-7, kenden zij reeds, zodat Adriana en Wilhelmina hier als goede vrienden werden ingehaald. Zij baden samen zo, als dat in deze kerk de gewoonte is, zongen religieuze liederen. Adriana had speciaal voor deze reis naar Rusland de woorden van een lied met de symbolische titel "De woestijn zal bloeien als een roos" in het Russisch vertaald. Onder woestijn is te verstaan, zoals zij verduidelijkte, zielen van mensen, die verwoest en gedemoraliseerd zijn door ongeloof. Deze benaming kunnen we overigens betrekken op ieder willekeurig probleem, dat dankzij het geloof in God vast en zeker gelukkig zal worden opgelost. Dergelijke ontmoetingen van gelovigen heten samenkomsten / vergaderingen. Zij lijken inderdaad enigszins op vergaderingen in de voor ons bekende zin van dat woord. Veroordeelden vertelden over hoe ze tot geloof gekomen waren en hoe de egoïstische, consumptieve verwachtingen van sommigen van hen daarbij in de weg stonden. De gasten spraken erover. dat het geloof arbeid van de ziel vraagt. Daarover is, zij het in een ander verband, vroeger al gezegd: "De ziel is verplicht om te werken." Het is heel belangrijk in jezelf trots te overwinnen, je te bevrijden van de slavenlij van schadelijke gewoonten, die uiteindelijk tot karakterfouten worden en tot misdaad leiden. Vadim Minejev zegt daar dit over: "Ik kan me er niet bij neerleggen, dat mensen die het hier zonder roken en drank hebben kunnen stellen, in de vrijheid terugkeren naar hun oude levenswijze. Een bedroevend resultaat. Iemand die zichzelf vandaag één glaasje wodka toestaat (overigens, ik ben sterk, mij zal niets gebeuren) wordt de dag daarop een slaaf van het volgende glas en haalt een streep door zij toekomst." Niet alleen door de zijne, trouwens. Als een gelovige opnieuw in de gevangenis belandt, kunnen andere mensen zich gaan afwenden, niet alleen van de kerk, maar zelfs helemaal van God. "Dat is een vreselijke zonde," benadrukt Vadim. Het liep zo, dat Adriana Bos de Konig in deze samenkomst het slotwoord te spreken kreeg. Het was een goed woord: Ieder mens is voor God kostbaar - onafhankelijk van de vraag of hij rijk is of arm, vrij is of in gevangenschap zit. God heeft voor iedereen een hoge opdracht. We moeten daar alleen in geloven.

L. Lietvienova

  Terug naar Artikelen menu