Start   Artikelen   Rehabilitatie-Centrum   Video's   Grote-Verzoendag 

 Contact 
 Landkaarten   Russische-Liederen 

Mijn Droom

Mijn Droom wordt weer werkelijkheid

Wat was ik blij toen Willy Matse en ik in 1996 voor het eerst de gevangenkampen in Rusland binnen mochten gaan. De volgende tien jaren hebben velen met mij de gevangenen bezocht in vele plaatsen en dorpen, overal in Rusland. Onze komst alleen al bracht hoop bij mannen, vrouwen en kinderen achter gesloten deuren: “God is jullie niet vergeten. Bij God zijn jullie bekend en geliefd.” Bewakers en directeuren waren voor ons net zo belangrijk.
Ook hen zegenden we graag. Ook voor hen was er een Bijbel en christelijke lectuur.

Toen gingen de deuren van de kampen officieel dicht voor buitenlanders. De wet werd aangepast. “Je roeping is volbracht. Het is nu klaar”, werd me gezegd. Van mijn Vader hoorde ik deze woorden zeker niet. Al tijdens de jaren dat de kampen “open” waren, bezochten we ook sanatoria, armenhuizen, tuchthuizen en kindertehuizen.
Juist daar vonden we veel zieke gevangenen en kinderen die vanuit het kindertehuis,
via de tuchthuizen op weg waren naar de gevangenkampen.

De Russische overheid zorgt voor de gevangenen in de kampen, maar niet voor de mannen die weer in de samenleving terugkeren. Vaak is het voor een gevangene heel eng om weer in de vrijheid te komen. Hun familie heeft zich vaak van hen afgekeerd en er is geen plaats om te wonen. Voor een vergrijp als diefstal (b.v. van brood) staat soms wel zes jaar en bij herhaling wordt acht jaar geëist. Deze jarenlange straf doet gevangenen vervreemden van hun familie. Het gevolg is vaak dat vrijgekomen gevangenen zich bedrinken, erop los slaan, stelen en dus weer opgepakt worden.
Ze hebben dan de zekerheid van een bed en (weliswaar weinig) voedsel.

Opvang van vrijgekomen gevangenen is vanaf het begin een onderdeel van mijn roeping geweest. Ik was zo dankbaar als een kerk ook opvangcentrum was of als vrienden enkelen opvingen tot ze weer mens geworden waren. Tot ze werk, een woonplek en een paspoort hadden. Een van mijn vrienden, Nikolaj, die zelf meer dan twintig jaar in de gevangenis heeft gezeten, huurde een flatje waar hij twee tot drie personen kon opvangen.

Na vijf jaar wilde de verhuurder het flatje terug. Er was grote verbazing: het appartement was onherkenbaar opgeknapt en keurig bewoond. Nikolaj zocht een nieuw onderdak en kreeg het huis van zijn overleden vader toegewezen. Hij knapte het huis op, waarna zijn familieleden ook rechten deden gelden op het huis. Zijn zus beweerde een brief van haar vader te hebben waarin hij haar het huis gaf. Nikolaj maakte er geen rechtszaak van en stond het huis af. Een jaar later kreeg hij het huis alsnog: zijn zus vond het te oud en te afgelegen. En dat was het ook. Ook een later onderkomen van Nikolaj was bouwvallig en afgelegen. Geen plaats voor de rehabilitatie van gevangenen.

Intussen raakte God in Nederland het hart van iemand aan om in deze nood te voorzien. Hij wilde investeren in de bouw van een woning voor de opvang van gevangenen. In mei 2009 zagen wij de plaats die Nikolaj kreeg: een klein woonhuis op een groot terrein.
Gas- en watervoorzieningen zijn aanwezig, er staan fruitbomen en bijenkorven.
We waren enthousiast. We zagen ook de bouwtekeningen, de registratiepapieren, de gegevens van het kadaster enz. Er kon gebouwd worden!

November 2009, een half jaar verder, staan de muren van het gebouw overeind en zit het dak van het twee verdiepingen tellende gebouw er bijna op. De gasleiding in het gebouw is al aangelegd. Er zal straks opvang mogelijk zijn voor vijftien mensen. Voor de sneeuw valt, willen ze het dak erop hebben om ook in het gebouw te kunnen werken.
Enkele vrijgekomen gevangenen helpen al bij de bouw, twee vakmensen hebben de leiding van de bouw. Via mails en foto´s blijven we in Nederland op de hoogte van de vorderingen van de bouw. Bekijk de foto's.

In januari 2010 hopen we zelf het bouwterrein te bezoeken. We gaan er kijken en uiteraard foto´s maken. Het zal een heel bijzonder bezoek worden, want Nikolaj trouwt dan met zijn Tatjana. Ze wachten met hun huwelijk totdat wij kunnen komen.
Het wachten is op de uitnodigingen vanuit Rusland. Pas als die uitnodigingen er zijn, kunnen we een visum aanvragen bij de Russische ambassade.
De bedoeling is dat we een religieus jaarvisum krijgen.

In juli 2010 hopen we weer naar Rusland te gaan. Dat zal vreemd en vrolijk tegelijk zijn, als we slechts een vliegticket hoeven te kopen, omdat het visum nog steeds geldig is:
tot 14 januari 2011!


  Terug naar Artikelen menu