Start   Artikelen   Rehabilitatie-Centrum   Video's   Grote-Verzoendag 

 Contact 
 Landkaarten   Russische-Liederen 

Interview   (artikel uit Groene Hart 7 oktober 2006)

INTERVIEW Al vijftien jaar reist Atie de Koning een paar weken per jaar door Rusland om gevangenen, armen en kinderen in tehuizen een (evangelisch) hart onder de riem te steken. "Sommigen kijken het hele jaar uit naar ons bezoek."

PaspoortAtie de Koning
Geboren: 7 december 1946.
Woonplaats: Woerden.
Beroep: verpleegster op de kinderafdeling in het Hofpoortziekenhuis in Woerden. Gaat 7 december, als ze zestig wordt, met pensioen, zo kan ze zich volledig op Rusland storten.
Thuis: komt uit een gezin met zeven kinderen, groeide op in Hilversurn. Ze heeft met haar man Piet drie kinderen. Dochter Fleurine is helaas een paar jaar terug overleden.
Passie: De Koning reist al vijftien jaar een of meerdere keren per jaar naar Rusland. Haar eerste reis was ze met een vriendin, inmiddels reizen er gemiddeld een man of zeven mee. Tula wordt door deze Ruslandgroep het meest bezocht, maar de groep bezoekt ook vele andere. plaatsen in Rusland. Zo kwamen ze twee weken geleden terug uit Burjati, waar ze nog nooit geweest waren.

'Je doorbreekt de gevangenissleur'

'De hoop op die gezichten, dat is het mooiste'

LIEKE VAN DER KROON
De eerste keer dat ik een gevangenkamp binnenstapte, wist ik niet wat ik zag.
De gevangenen slapen en eten in barakken. Ze hebben weinig tot geen hygiëne, slecht eten, nat, koud, vies. Het is totaal anders dan wat we in Nederland gewend zijn.
We nemen altijd van tevoren contact op met de gevangenisdirecteuren. Sommige kennen ons al, daar is het vaak geen probleem als we ze een bezoek willen brengen. Maar zeker nu er sinds een jaar of twee vanuit Moskou is besloten dat gevangenkampen gesloten zijn voor bezoekers, is het soms lastig de directeuren te overtuigen. Sommigen zijn toch bang hun baan te verliezen. Gelukkig zijn er nog genoeg die het wel aandurven ons een paar uurtjes toe te laten. Voor hen is het natuurlijk ook een mooie afleiding van de erbarmelijke omstandigheden. Zoals een directeur een keer zei: het is alsof ik zelf levenslang heb gekregen. Wat wij doen in zulke kampen is niet alleen met de gevangenen praten over God en hoe zij ook Zijn kinderen zijn. Zingen en dansen zijn ook heel belangrijk. De dagelijkse sleur van het gevangenisleven wordt doorbroken en je ziet de hoop op de gezichten verschijnen. Dat is het mooiste wat er is, daar doen we het voor. Die mensen vinden het zo bijzonder dat er een groep mensen uit Nederland speciaal voor hen naar Rusland komt om over God te vertellen en te zingen. Niet alleen de gevangenen trouwens. We kunnen altijd bij mensen thuis slapen, in Rusland zijn de meeste mensen heel gastvrij. En we zijn christenen onder elkaar. Het ligt in onze aard om vreemdelingen op te vangen. Toen ik klein was zaten er ook geregeld mensen bij ons aan de eettafel die mijn moeder dan had uitgenodigd, zonder ze te kennen. Ik heb deze roeping dan ook nooit als plicht gezien. Het is me zelfs een eer dat deze weg voor mij is vrijgemaakt.

De weg ligt wat dat betreft altijd voor ons open. We kunnen ergens slapen; we leren mensen kennen die ons in contact brengen met weer andere mensen; we zijn nog nooit in gevaarlijke situaties verzeild geraakt en krijgen veel steun uit Nederland. Deze keer hadden we bijvoorbeeld een lading gebreide sokken en kaartjes met lijfspreuken erop bij ons. Ook kunnen we met giften uit Nederland geld geven aan kindertehuizen en ziekenafdelingen in de gevangenissen.

Wat ik voor mezelf goed voor ogen moet houden, is dat ik niet te hoge doelen moet stellen. Veel kan je namelijk niet bereiken tijdens deze reizen. Het zijn de kleine dingen, die maken het waard. We kopen materiële dingen en brengen ze de liefde van God. Sommige mensen kijken het hele jaar uit naar ons bezoek. En je brengt veel mensen op het goede pad. Toch blijf ik ook wel realistisch hoor. De meeste mensen zitten toch niet voor niets in de gevangenis. Ze zijn vaak opgegroeid met diefstal en bedrog. Zo heb ik ook een keer een ex-gevangene vertrouwd, waar hij misbruik van heeft gemaakt. Maar daar leer je alleen maar weer van. Ik ben niet teleurgesteld in hem, ik heb juist het gevoel dat hij gewoon nog niet goed op de rails staat. Moedergevoelens komen er dan bij mij naar boven. Van elke reis maak ik een uitgebreid verslag met foto's en tekst. Hierdoor kan ik alles een plekje geven. Het lijkt me fantastisch om ooit een boek te schrijven over dit oneindige avontuur. Of iemand te vinden die het voor mij zou willen schrijven. Emigreren? Nee, ik krijg mijn man nooit mee. Bovendien kan ik vanuit Nederland veel meer voor elkaar krijgen. Maar ik zal naar Rusland altijd blijven terugkeren. Ik kan me geen leven voorstellen zonder."

  Terug naar Artikelen menu