Start   Artikelen   Rehabilitatie-Centrum   Video's   Grote-Verzoendag 

 Contact 
 Landkaarten   Russische-Liederen 

Samen naar Rusland

Een Russisch sprookje:

Een rabbi komt bij God.- "Heer, ik zou de hel en ook de hemel willen zien."
"Neem Elia als gids", spreekt de Schepper, "hij zal je beide tonen".
De profeet neemt de rabbi bij de hand. Hij brengt hem in een groot vertrek.
Rondom zitten mensen met lange lepels. In het midden, kokend op een vuur, een pan met een kostelijk gerecht. Allen scheppen met hun lange lepels uit de pan. Maar de mensen zien er mager, bleek en ellendig uit. Geen wonder. Hun lepels zijn te lang. Zij kunnen die niet naar hun mond brengen. Ze kunnen niet van het heerlijke eten genieten. De twee gaan naar buiten. "Wat voor merkwaardig vertrek was dat?" vraagt de rabbi aan de profeet. "De hel" luidt het antwoord.
Ze betreden een tweede vertrek. Alles is precies zoals in het eerste. Rondom zitten mensen met lange lepels. In het midden, op een vuur kokend, een pan met een kostelijk gerecht. Allen scheppen met hun lange lepels uit de pan. Maar - in tegenstelling tot de mensen in het eerste vertrek - zien deze mensen er gezond, goed gevoed en gelukkig uit. "Hoe komt dat?" De rabbi kijkt goed toe. Dan ziet hij de reden. Deze mensen steken de lepels bij elkaar in de mond. Zij geven elkaar te eten. Dan weet de rabbi waar hij is.

In september is Atie weer naar de voormalige Sovjet-Unie geweest. Dit keer samen met Els Kiers. Zo als het hier staat, lijkt het heel gewoon. Maar toch is het een heel bijzondere ervaring geweest. Niet alleen voor Els, voor wie het de eerste keer was dat ze de gevangenissen binnen ging, maar ook voor Atie, voor wie het al bijna een gewoonte wordt om in het begin van de herfst gevangenen te bezoeken. Elk jaar heeft Atie een thema. Vorig jaar was dat "De woestijn zal bloeien", dit jaar was het "We zijn één gezin!" Op die manier hebben Atie en Els deze drie weken ook beleefd. Ze zijn een tijdje in de hemel geweest, de hemel zoals die in het sprookje hierboven is beschreven. Ze waren een deel van het gezin van de hemelse Vader. Zij mochten anderen te eten geven met hun lange lepel, ze mochten ook veel liefde ontvangen door de hand en de lange lepel van hun Russische zusters en broeders.

DOORGAAN NA TEGENSLAGEN

Het is voor de Russische christenen een geweldige tegenslag geweest, dat de hulp aan gevangenen onder druk is komen te staan door de fraude die Wadiem had gepleegd. Ze waren extra blij met de komst van Atie. Ze zouden het heel begrijpelijk hebben gevonden als Atie niets meer van zich zou hebben laten horen.
Er was duidelijk misbruik gemaakt van haar vertrouwen. Zelf zijn ze doorgegaan met het werk: weliswaar zonder steun van een speciale organisatie en met minder geld. Daarom was het voor Atie ook geen enkel punt: het werk in de kampen en tuchthuizen moest doorgaan! Joera, de voorganger van een gemeente in de buurt van Toela kon dankzij de medewerking van enkele regelmatige gevers en de gemeente Levend Water uit Oudewater al zijn tijd besteden aan zijn werk in de kampen . Dat was op zich al een wonder.

Nog wonderlijker was het verzoek van een stichting uit Hilversum of Atie zelf geld voor het tbc-kamp naar Toela wilde brengen. Zoiets hoefje Atie geen twee keer te vragen, maar voor de christenen in de kampen en ook voor de ongelovigen daar in de omgeving was haar komst een duidelijk signaal.
Er zijn zaken fout gegaan, er is misbruik gemaakt van vertrouwen, er is onrust gezaaid, maar God gaat door met zijn werk. Hij laat ons niet in de steek. Zo was deze onverwachte reis een teken van Gods goedheid. In dit verband was er voor Atie wel een tegenvaller. Ze wilde heel graag in de gevangenis met Wadiem spreken, maar de autoriteiten wilden alleen familieleden toestaan om hem te bezoeken Hij zit namelijk nog in voorarrest en dan is bezoek absoluut niet toegestaan.

VREUGDE

Voor het overige stond dit bezoek vooral in het teken van blijdschap. Vreugde om de hernieuwde ontmoeting en vreugde om de geestelijke groei in de gemeente van Joera en om het doorgaan van het werk in de kampen en de tuchthuizen. Atie en Els hebben dit keer zelfs aan een evangelisatiedienst meegewerkt op het plein in een kamp. Er was een versterker geregeld en tijdens het zingen kwamen niet alleen allerlei gevangenen naar het plein, ook de mensen in de gesloten afdeling openden hun ramen om te luisteren naar de muziek en de woorden van de groep christenen. Het was prachtig weer en het was voor de gevangenen echt een "uitje". Ze hebben daarbij de boodschap van bevrijding en herstel duidelijk kunnen horen. Via de bekeerde gevangenen en de wekelijkse bezoeken van Joera aan het kamp komt er zeker een vervolg op deze unieke middag.

Het geld voor de zieke gevangenen bleek ook een aardige sleutel voor het bezoek aan andere kampen. Atie heeft nu ook ervaren dat het werk onder de kindergevangenen doorgaat. Elke week gaan enkele mensen naar het tuchthuis om daar uit de Bijbel te vertellen, snoep uit te delen en met de kinderen te praten. Atie heeft al in de gemeente verteld hoe Sergei uit eigen ervaring verteld heeft over zijn criminele verleden en zijn nieuwe leven buiten de gevangenis met Jezus Christus als zijn baas en God als de vader die hem niet alleen laat, als er eens iets fout gaat.

Er is veel gebeden in die eerste weken van september. Elke avond was er wel een samenkomst in huis of gemeente. Atie vertelde dan kort haar boodschap over het gezin van God, ze zong het lied over de woestijn die zal gaan bloeien, Els vertelde of zong haar bijdrage en dan was er gelegenheid voor gebed en voorbede. Elke avond weer waren er veel mensen die een woord van God wilden horen of die Gods hulp in hun nood wilden ervaren. Dankzij het gebed op de achtergrond van Joera en Els werd Atie niet moe om voor al die mensen te bidden. En ook Els kon, ondanks het taalprobleem, veel bidden. Met name voor de kinderen die haar hart hebben.

Ook in het natuurlijke is ervoor gezorgd dat Atie en Els niet al te moe werden. Lydia heeft als een moeder voor hen gezorgd en Joera heeft zelfs enkele dagen vakantie voor hen geregeld in een huisje in het bos, vlakbij een meertje. Met een tiental gemeenteleden en enkele anderen hebben ze daar genoten van de natuur en van het samenzijn met "echte" gezinsleden.

Volgend jaar hoopt Atie in juni al te vertrekken naar Toela en daarna door te reizen naar de moeder van Dima in het oosten van Siberië. Ze heeft het plan om met meer mensen uit ons land naar Toela te gaan om op die manier nog meer mensen enthousiast te maken voor het werk onder de gevangenen en om zo de Russen te laten zien dat er meer mensen zijn die zich hun lot aantrekken. U kunt nu al tot steun zijn door te bidden voor een voorspoedige organisatie. En wilt u meer doen? Ook dat kan! Er is zeker f. 40.000,- nodig voor de aankoop van een groter opvanghuis en men zou ontzettend blij zijn met een mini-bus.

Piet de Koning

  Terug naar Artikelen menu