Start   Artikelen   Rehabilitatie-Centrum   Video's   Grote-Verzoendag 

 Contact 
 Landkaarten   Russische-Liederen 

Nieuwsbrief augustus 2016

Woerden, augustus 2016

Niet in woorden te vangen.

Onze zendingsreis naar Siberië - Rusland is nog niet in woorden te vangen en toch ga ik het proberen! Met het kostbare Woord uit psalm 91:1, uitgesproken door ds. Marianne bij de uitzegening “Wie in de Schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten, vernacht in de Schaduw van de Almachtige”, gaan we 5 juli op reis.

Er hangt een dreigende donkere wolk boven de christenen in Rusland. President Poetin heeft de nieuwe wet ondertekend, die enkel het Russisch Orthodoxe geloof goedkeurt. Wie betrapt wordt op evangelisatie staat een gevangenisstraf en een geldboete van vier maandsalarissen te wachten. De Christenen in Rusland hebben er net drie dagen bidden en vasten opzitten als wij naar Moskou vliegen. Wij hebben een extra koffer met evangelisatiemateriaal bij ons en we reizen met een religieus visum.
Hemelse Humor. Woensdag 20 juli treedtdeze wet in werking.

De eerste week zijn wij te gast bij Nikolaj, die in mei te gast was in onze kerk.
Hij runt een Opvangcentrum voor vrijgekomen gevangenen en voor een ieder, die een dak boven zijn/haar hoofd nodig heeft. Natuurlijk weet ook hij van deze wet, maar hij heeft zelfs geen slot op de deur. Ook ’s nachts is iedereen welkom. Men kan een douche nemen, een maaltijd gebruiken en z nodig ’s morgens weer vertrekken. Het Russische woord voor “gastvrijheid” is veel rijker dan ons woord gastvrijheid, daar zijn Engelen, vreemdelingen, zwervers en ongure types bij inbegrepen.  Wij hebben nu zelf in een nacht dit meegemaakt.

Nikolaj en de gasten die er nu wonen, zijn druk bezig met gras maaien en drogen en opslaan in de schuren. Het aantal koeien en schapen en geiten groeit. Als de winter komt, moeten de schuren vol zijn. Van een gift heeft hij een maaimachine kunnen kopen, zodat hij nu geen hooi meer hoeft te kopen. Zijn grootste wens is kaas te maken en te verkopen en daardoor onafhankelijk te worden van hulp van buitenaf. We zien hoeveel melk en smetana hij gratis uitdeelt. 25 Jaar is hij gevangene geweest, hij weet als geen ander wat honger is, dus hij zal gratis voedsel blijven uitdelen.

We beleven daar het Wonder het ene Grote Gezin van onze Hemelse Vader te zijn. Ex-gevangenen zoeken elkaar nu op om elkaar te bemoedigen en op te bouwen in het geloof. Bekeerde vrienden van vroeger (van 1996 tot nu) uit de gevangenkampen hebben we ontmoet en omarmd. Hun liederen zingen over de rijkdom van de vergeving, dankzij het Bloed van Jezus. We bezoeken het Armenhuis, dat vol ligt met afgedankte gevangenen. Ze zijn te ziek door tbc en aids en vinden daar een plek om te sterven.
We zingen over Jezus, omarmen nieuwelingen en  bekenden en bidden om Genade over hun leven.
Ik houd er zo van juist hen weer op te zoeken. 

Dan de trein in naar Abakan, de hoofdstad van Chakasia , vier dagen rijden.
We doen in onze coupé de groeten vanuit Nederland met narcis-corsages. De aandacht is getrokken, het Hemelse Zaaizaad van Nieuwe Testamenten, prachtig gemaakte kaarten, geestelijke lectuur en liederen veroveren met wonderlijk gemak hun harten.
Er wordt ons gevraagd meer te zingen, te bidden en te vertellen. Zelfs de leidinggevenden van onze wagon willen met ons op de foto. De sfeer onder de 52 reizigers is die van één grote familie.

Een dronken man komt onze wagon in. Hij vraagt brutaal en grof een jong meisje met hem mee te gaan, maar ze blijft nee zeggen. Nikolaj springt er tussen en gebiedt hem te vertrekken. Het meisje huilt van opluchting, ze blijkt geen thuis te hebben.
Ze krijgt het telefoonnummer en het adres van Gods Huis van Genade, de Opvang van Nikolaj. ’s Nachts waken Nikolaj en pastor Joera, ze weten waartoe dronken mensen in staat zijn. Het blijft rustig.

In de provincie Chakasia met Abakan als hoofdstad,  horen we veel verhalen over dronkenschap, zelfmoord en spookachtige verschijningen. We bezoeken een kleine groep christenen, die tot geloof en bevrijding dankzij Jezus gekomen zijn.  Het echtpaar van ons gastadres, broer Ostav en zijn vrouw Maria, geven al jaren hun leven om hun volksgenoten te redden van de invloed van sjamanen, priesters en toverdokters.
In een aantal dorpjes zijn al kleine groepen christenen ontstaan, die zich van de drank en de sjamanen hebben losgemaakt en zelf  er op uitgaan om te redden. De “eerstelingen” van Ostav en Maria bezoeken ons en we vieren feest, zij en wij geloven dat er Opwekking gaat komen in  Chakasia: De verbondenheid door de drank zal veranderen in de Eenheid dankzij Jezus’ offer op Golgotha. We zingen ook nu weer ons lijflied:
“De woestijn zal bloeien als een narcis” en de vloer beweegt mee door al die dansende mensen.

Na eerst zelf Jezus de dank en lof gezongen te hebben op het perron gaan wij de trein in. Maar dan komen er 16 christenen ons uitzwaaien, sommigen hebben honderden kilometers gereden om ons te groeten. Ze zingen ons zegenend toe.
Ik huil om hun Liefde, die over ons heen stroomt. Het is woensdag 20 juli geworden...

Onze volgende stop is twee dagen verder, in Tjumen. Daar zijn wij al drie keer geweest. De laatste keer één dag, daar is toen zwerfster Nastjenka tot geloof in Jezus gekomen. Wij bezoeken daar de plek waar zwervers “wonen”, geven ze soep en brood en brengen zingend en vertellend het Evangelie. Nasjenka ziet ons bezig en denkt: “Dit wil ik ook!”. Nu, zes jaar later, zijn zij en haar man Dima een Opvang voor daklozen aan het bouwen. Er leven en werken al zeven gasten, maar nu kunnen ze ook deze winter warm  wonen, het dak zit erop, van een gift kan nu verwarming aangebracht worden. Het kan daar ’s winters tot min 40 graden worden.

Een hoogtepunt daar is een volleybalwedstrijd geweest, Nikolaj en Joera doen mee, wij moedigen hen aan. Het hele dorp is uitgelopen, wil ons team van Russen en Hollanders zien. Ook hier delen we narcissen, de Evangelisatiekaarten en knuffels uit. We juichen bij een doelpunt ook met tamboerijngeroffel. In de pauze pakt Joera, drijfnat van het zweet, zijn gitaar en we zingen liederen in het Hollands, Engels en Russisch. Het is een groot dorpsfeest, we dansen en klappen om de liefde voor God en elkaar, dankzij Jezus. Een dronkenman, die zichtbaar aangeraakt is, smeekt Joera om een bekend lied over “mijn mama” te zingen. Hij kruipt in elkaar en luistert, hij staat bekend als een wrede drinker. We smeken hem Jezus aan te roepen voor redding, hij blijft trots néé zeggen.

Haha, ik had geen woorden om een verslag te schrijven, schreef ik. Ik ga zelf ook deze reis beschrijven, dat zal meer dan twee A4tjes zijn. Grote kans dat we in december Nikolaj een dag of 7-10 opzoeken, hij is dan jarig. Hij wordt 61 jaar.
We bidden om véél sneeuw over die prachtige natuur, dat is adembenemend MOOI!

Liefs,
Atie de Koning-Bos.

Stichting Diaconale Initiatieven Woerden
NL 03 FVLB 02270 76575
t.a.v. Rusland project.


  Terug naar Artikelen menu